Shpesh mendoj per jetenqe iku
E mendja me vjen verdalle,
Kujtoj fytyra miqsh,shoqesh,
Qe shkojne e s kthehen me pas.
Kujtimet e diteve qe ikin,
Me ngjajne me nje varr te hapur,
Lotet me njomin qerpikun
E shprtit i shtojne marrazin...
Shume miq me kane braktisur
E shume te tjere vete i kam harruar,
Jane ligjet e jetes qe na ndjekin,
Te shkruar e te pashkruar...
Mendoj per vitet qe holla pas
Mbushur plot brenga dhe zhgenjime,
Me pikellon ne zemer,ne shpirt
E shtrenjta jeta ime...
Mendoj e trishtohem,
Vetiu me dalin renkime
"Si rrojta keshtu dyzet vjet
O,e dashura,jeta ime?!"...
Zoti me caktoi kete fat,
Celesin e shpreses diku ka varur,
Ndaj une do mundohem e do e marr,
Do luftoj me fatin,do dal fitimtar...
Ndaj une do mundohem e do e marr,
lunedì 22 febbraio 2010
Iscriviti a:
Commenti sul post (Atom)


Nessun commento:
Posta un commento